Bir kadın ömrü boyunca kaç kişiye aşık olabilir?
Sınırlarmı zorlamaktansa kendime uygun birini bulup onunla yaşlanmak istiyorum. Mutlu bir yaşlı olacağıma nerdeyse eminim. Aslına bakarsanız “Aşık olmadan mutlu olamazsın” diye bağiran ses iki kere mutluluğu yakalattı bana. Iki kere de kıcıyla güldü. Işte bu yüzden yazyorum.
Ben Banita!
March 23rd, 2012
Dursun günler. Halim yok yaşamaya. Düşünmeye bile halim kalmadı artık. Boş sokaklara dalmış gözlerim. Yanımda olduğun günleri hayal etmek istiyorum. Teninin sıcacık sardığını beni, hortum gibi içine çektiğini gözlerinin, tüm bu yollardan geçtiğimizi hatırlamak istiyorum. Hafızam bile çatışıyor benimle. Saatlerdir aklımdaki tek kelime, aşkım…
Nasıl da korktum unutmaktan. Geceler uyku sokmadı gözüme, çaresiz yazdım sayfalarca seni. Ellerinde güllerle geldiğini anlattım. Huzur vardı yüzünde sen uyurken, mutluluk vardı. Sevdiğini anlattım. Kaçırmak istemedim ya hiç bir anımızı, havanın karardığını yazdım. Uzun sürdü geceler. Ağladığımı, gelmediğini, avuçlarında ısıtmadığını yanaklarımı, gittiğini yazdım. Her bir adımını saydım.
Yetmedi. Ne kadar anlattıysam da herkese silindi yüzün gözlerimden. Dış hatları bu anıların. İçi boş bira aşk kaldı bizden geriye. Yitti gitti akıllardan, kalplerden. Öldü bu bambaşka dünya. Bizim yarattığımız.
Yazık.
March 14th, 2012
Uzanabilir mi ellerin ellerime? Bakışlarımız bir kere olsun aynı yıldızda buluşabilir mi? Dokunabilir miyim bir daha sana, duyabilir miyim sesini uzaklardan, görebilecek miyim bir daha seni?
Geceleri çok soğuk buraları. Bir başıma kıvrılınca duvar kenarında göze uyku mu girer? Güneş battığında burada, benim ülkemde, benim kalbimde, sönüp gittiğinde tüm ışık, kim bilir sen hangi güne uyanacaksın. Alevimiz sönmeyecek diyorsun, ellerimiz hep sıcak kalacak. Başka kollarda aramadığımız sürece sevginin hazzını.
Nasıl bakarım arkandan? Nasıl yüreğin dayanır giderek küçülen evleri izlemeye, uzaklarda küçülüp yittiğimi görmeye nasıl dayanır söylesene? Görünür mü gökyüzünden sana aşkım? Hissedebilecek misin sevgimi okyanuslardan sonra bile?
Kalamam ben çocuk.
Yapamam.
February 26th, 2012
Yollar çıkıyor fallarda, yollar var aklımda, bitmek bilmeyen yollar her yerde, yollar akıp gidiyor gözlerimin önünden, yanaklarımdan akıyorlar göğsüme. Her bir adımın yeni bir hayat anlamına geldiği yollar. Ne attığı adımı engelleyecek, “Dur” diyecek cesareti buluyor insan kendinde, ne de “Git” diyebiliyor ağlamadan. Çıkmıyor bir türlü kelimeler. Daha önce onlarca kez duyduğum masalları dinlerken gülümsüyorum. Görüşeceğimiz haftasonları, bizi kavuşturacak tren saatleri, internet görüşmeleri, her türlü hayalini anlatırken, asla bitmeyeceğine yeminler ederken elim, kolum, dilim bağlanıyor. Gülümsüyorum.
Gidenler gelmiyor. Tüm o trenler boş gidiyor gecenin karanlığında, uçak biletleri yanıyor, yıllar öncesinden kalan bir gül hala baş ucunda duruyor, tüm o resimler kutulanıp kaldırılıyor. Doğduğun, büyüdüğün, aşık olduğun, seviştiğin o şehir hasret kalıyor sana. Ziyaretler kısalıyor, bilmez miyim sanıyorsun?
Bilseydim büyüdükçe çoğalıyor yollar, asla büyümezdim. Bilemedim dünya bu denli büyük. Tüm bu büyük insanlar bile aciz kalıyor beklerken yollarda.
February 4th, 2012
Havanın soğukluğu umrumda değil, dışarıdayım. Ufukta görebildiğim en uzak nokta bile daha yakın bana senden. Rüyalarım olmasa ne görebilir, ne duyabilirim seni. Bırak sevgini, varlığını bile hissedemiyorum artık.
İnsan çok şey öğreniyor zamanla, yaş ilerledikçe bir o kadar artıyor yaşanmışlık. Bir o kadar da zayıflıyor hafızam. Unutulacak o kadar şey var ki, nereden başlasam bilemiyorum.
Geleceğine inancım tamdı. Giderken elini göğsüme bastırmıştın “Bu kalp attıkça bir yol buluruz” Şimdi geriye kalp mi kaldı! O bakmaya kıyamadığın gözler gittin gideli yollarda kaldı…
January 16th, 2012
Serkan Adin’s work @Artbeat Istanbul.
Tumblr’da kendimle karşılaşmak garip bi raslantı oldu :D
January 15th, 2012
January 14th, 2012
Adım yok benim. Senin dudaklarında kaldı tüm alıştığım sevgi sözcükleri. Ellerim yok. Yüzüm yok geri dönecek.
En sevdiğim mevsimi geride bıraktım. Sensiz. Senin beni bıraktığın gibi. Bir sonraki sonbahara dökerim umutlarımı. O zamana kadar tek yapmam gereken beklemek. Beklemek ve umudumu canlı tutmak sanırım.
Yeni evimi görmeni isterdim. Kocaman pencereleri var denize bakan. Senin hep istediğin gibi. Zaten hep senin hayallerin bu benimsediğim? Hiçbir şey kalmadı benden geriye. Yine kendini kaybettiğin bir gece beni bulursun diye bekliyorum seni.
January 5th, 2012
Öperken dudaklarımdan hiç kapamadın gözlerini. Ruhunla hissetmek istemedin belki, belki hiç sahip olmadın o ruha. Dinledim seni anlatırken. Daha önce de denediğini ama olmadığını söylediğin sözde alışkanlığını dinledim. “Şimdiye dek kimi sevdin ki zaten” diyemedim
January 5th, 2012
Göğsüne yasladım yüzümü. Alev alev yanıyor vücudun. Kalp atışlarını duyabiliyorum kulaklarımda.
Öleceksem mezarım burası olmalı.
Yaşadığım hayat yetmiyor bana. Ne zaman öpsem dudaklarını benden habersiz akıp gidiyor zaman. Üzerinden bu kadar yıl geçtiyse eğer, nasıl hala tadını alabiliyorum?
Resimler nasıl böyle canlı durmayı başarıyor? Ne gözlerinde yanan arzu, ne de gülüşlerinde aşkın sıcaklığı var şimdi. Oysa resimler aksini kanıtlarmış gibi duruyorlar dimdik karşımda. Sarmaş dolaş vücutları.
December 28th, 2011
Gidişinin yasını tutmak ayrı, nedenini sorgulayamadım ben. Ne sana soracak yüzüm, ne kendim düşünecek cesaretim vardı. Aşk bu değil mi zaten? Onca yıllık suskunluğun ardından alevlenen arzunun sebebi olmadığı gibi, terk edişlerin de yok bir açıklaması. Geçen tüm o yıllar, paylaşılan sırlar, özlem dolu sarılmalar, sevişmeler, geceler boyunca uyumadan dinlediğin kalp atışları, hepsi değerini kaybediyor bir anda sanki. Aşk adil değil bir kere. Onca yolu senin için göze alan bendim, evini, dostlarını, ailesini bırakıp gelen bendim. Bu hiç bilmediğim ülkede bir başına kalan da benim.
